De cupiditate ulciscendi

[Thomas "ioculator" Vulpius]

De cupiditate ulciscendi

---

Ea, quam nominatim appellari fas non est, mihi invidet, quod valetudo mea firma est: "Allgemein" inquit "bist du doch ein zäher Brocken." (Latine: maximam partem valetudo tua debilitari non potest.)

Quam ob rem magiā ātrā efficere vult, ut moriar. Mīsit igitur a. d. III Id. Aug. anno post urbem conditam bis millēsimo septingentēsimo sexāgēsimō quīnto hōrā septimā postmeridiānā sīve ūna hōrā post prīmae vĭgĭliae initium nuntium mihi esōtericum ŏdii plēnum, quo se velle me mori significabatur.

Ad vitae cottidianae difficultates maximam diei partem advetere soleo animum meum cogitans, quomodo res meas meliores reddam.
Hoc मजा (mayā) sīve Latine offūcia ab Indis vocatur.
Sed cum ea, - scitis, quam nominem! - me magiā ātrā agressa esset, tranquillus factus est animus meus et a rerum cottidianarum cogitationibus, quae me sollicitudine afficere solent, discessi oculosque ad caelum sustuli et de vitae astralis beatitudine cogitare coepi.

Certae autem sunt causae, qua re descensio hoc fecerit. Descensio, si quidem ei superstes fuerim, in limbum detrudatur et lārva domi meae adsit. Ego igitur ei imperem - id quod, dum vivit, numquam tolerabat. Si autem morerer, ante eam ad provinciam astralem pervernirem neque ei in limbo versandum esset.

Sortilega A.M.D. Coloniensis hāc incarnatione eam esse lēgem - sīve Sanscritice: धर्मः (dhărmāḥ) - meam docuit, ut descensionis superbiam atque arrogantiam punirem eiusque animum ad modestiam infractionemque quandam animi et demissionem traducerem, ne nos spiritus rector totius rerum universitatis iterum incarnandos curaret.

Hoc in carmine meo iam inest:

Nĕc fīnīrĕ lĭcĕt tăntōs mĭhĭ mŏrtĕ dŏlōrēs;
sĕd nŏcĕt ĕssĕ dĕăm, præclūsăquĕ jānŭă lētī
ætĕrnŭm nŏstrōs lūctūs ĕxtĕndĭt ĭn ævŭm.
Nŭnc iăcĕt ĭn lecto lĭmbŭmquĕ pĕtĭt mŏrĭbŭndă.
Nĕc fātŭm ēvītārĕ pŏtĕst ătquĕ hærĕt ĭn ŭmbrā,
ĕx quā nōn fŭgĭĕt nĭsĭ mē auxĭlĭăntĕ - rĕcūsō!
Hæc pœnă ĕst fŭrĭbŭndæ ănĭmæ răpĭdīquĕ fŭrōrĭs.

Quia autem ea deae Durgae descensio ŭteri cancro et hepatitide generis "C" laborare interim coepit, non diutius mihi exspectandum erit, dum mortua erit. Tum beatus ero et amabor. Neque ei ante veniam dabo quam veniae dandae tempus advenerit. Nulla enim sine me descensionis profectio ad provinciam astralem!

Hoc quoque in carmine meo inest:

Ĭllă aderit nostrīs dŏmibus - sed mortua lārva!
Ac rēs prōcumbent ăliōque lŏcō rĕmănēbunt.
Pēgmătă claudentur - nūllō tangentĕ! -, dĕhīscent.
Aura trĕmit, vĭdeō fōrmam spĕciemque vĕnŭstae.
Verba rĕfert nostrās bĕnĕ pervenientia ad aurēs.
In terrīs longævus erō, tum mortuus ūnā
vīvam cum dominā atque hăbitāns in sēde beātā
vītam aliam vīvam, diŭturnus ămābor ab illā.

[Petrus Tulius]

Salve care Vulpie !

Tibi est in locutorio iocos hilarios facere, mihi est ars epistularum scribendi.

Quisque in propria pelle! Estō, amīce, optimā valētūdine!

Petrus Tulius

[Thomas "ioculator" Vulpius]

Salve, Petre!

O novam rem!

Medicus resciscere vult, quo morbo laborem.

Cum medicis nulla disputatio nisi de corporis morbis.

Res astrales exstant, quamquam medici eas instrumentis cognoscere non possunt.

Medici ad corporis morbos revocandi sunt:

Ea, quam nominatim appellari fas non est, eo morbo, quo hominum immunitas debilitatur, laborat.

Si quos morbos cognoscere vis, adi eam!

Res astrales instrumentis medicinae non cognosces.

Praeterea non sine causa ipse me "ioculatorem" voco.

Res omnino incredibiles aliis narrare soleo, ut ii animum in me advertant.

Laboro igitur, si quam morbus in me cognoscere vis, mentis disturbatione histrionica.

[Petrus Tulius]

Quod medicus sum, velim cognoscere cognitio causarum tristitiae animae tuae. Si scribis magia atra, arbitraris Fortuna, qua manu caeca numera dividit? An sua cuique Deus fit dira Cupido? Pavor nocturnus manifestat varie. Omni casu vinum aqua mixtum affert hilaritas levitasque animae. Peccatum est eo principio leve et veniale.

Da veniam verbis meis dissolutis. Pecco, appelationem tibi Ioculator esse.

Vale et me ama

Petrus Tulius