Plato, Apologia Socratis

[Andreas]

Quare vos, viri Athenienses, passi sitis ob meos accusatores, nescio; ipse quidem ego mei rationem perditurus eram, tam loquenter loquebantur. Ne dictam quidem veritatem ullam habent. Hoc ante omnia pro me terribile fuit: quando dicebant quod necessesset vos attentos stare ne a me qui bonus in loquendo essem ludificaremini! Nec ergo deturpavit a me confutari facto, postquam aliquo modo sane dixero me non bonum esse in loquendo, hoc mihi obscenum videtur, nisi eum veritatem dicentem habilem rhetorem vocent: si hoc dicant, ego quoque concordo rhetor esse, sed non eorum modo. Certe isti, ut dico, aut hoc aut illud sed non veritates dixerunt, ab me totam veritatem vos audietis- ne expectaveritis, viri Athenienses, elegantes orationes, ut eas istorum, ne verbis nominibusque quidem ornatas, sed res dictas casualiter et inventis verbis- nam confido istum quod dico esse- et nemo vestrum alie expectet: nec nam iustumst, viri, hoc modo, hac aetate, ut iuvenis orationes parans apud vos adesse. Immo hoc, viri Athenienses, vobis quaero et oro: si audiatis easdem orationes quas facere soleo in platea, propter subselios, ut multi vestrum audiverunt, et alio in loco, ne admirati sitis nec dissenseritis huius causa.